บุกบ้านจิ๊กโก๋...ในวันตรุษจีน

ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้....ขอรับกระผม

กลับมาทักทายกันอีกครั้งในเทศกาลตรุษจีนปีมังกรทอง ในวันนี้ซึ่งเป็นวันสำคัญวันที่สอง ที่เรียกกันว่า"วันไหว้" หลังจากผ่านพ้น"วันจ่าย"ไปเมื่อวาน และก่อนจะถึง "วันเที่ยว"คือวันพรุ่งนี้

ออกไปนอกบ้านวันนี้ ภาพที่เห็นได้โดยทั่วไป คือ หน้าบ้านหลายๆหลัง รวมไปถึงบรรดาอาคารสำนักงานหลายๆที่ ตั้งโต๊ะวาง"ของไหว้"ซึ่งก็มีทั้งผลหมากรากไม้(คำคล้องจองน่ะครับ ไม่มีบ้านไหนเอารากไม้มาไหว้จริงๆหรอก^_^)หมู เห็ด เป็ด ไก่ มาวางไว้หน้าบ้าน พร้อมด้วยธูปที่จุดกันควันโขมงพอๆกับศาลเจ้าเลยทีเดียว

ผมบิดมอเตอร์ไซค์คันเก่งผ่านหน้าบ้าน อาคารสำนักงานเหล่านั้น มุ่งตรงไปยังแฟลตที่พักข้าราชการทหารย่านหลักสี่ ถนนแจ้งวัฒนะ ไม่ได้จะไปหาที่ไหว้เจ้าหรอกครับ แต่วันนี้มีนัดกับรุ่นพี่ จ่าพรชัย...หรือพี่"ม้าแกลบ"ของพวกเรา ว่าวันนี้จะบุกบ้าน"จิ๊กโก๋"ซะหน่อย

ฮะแฮ่ม...อย่าเพิ่งตกใจไป ผมกับจ่ารุ่นพี่ไม่ได้จะปฏิบัติการป่วนเมืองฉลองตรุษจีนหรอกครับ  "จิ๊กโก๋"ที่ว่านี่ คือเจ้าของฉายา"จิ๊กโก๋ยามบ่าย" อันเป็นรายการวิทยุที่มีแฟนคลับย่านสะพานใหม่ ดอนเมือง และอีกหลายๆที่ หลากหลายวัย และนานาสาขาอาชีพ

ก็วันนี้ที่"บ้านจิ๊กโก๋"ซึ่งก็คือที่ตั้งของสถานีวิทยุชมรมนักบุญคนสู้ชีวิต FM 91.25 มีการทำบุญเลี้ยงเพลพระ เนื่องในโอกาสปีใหม่และตรุษจีน รวบยอดเป็นงานเดียวกัน โดย อ.นฤชา เพ่งผล เจ้าของสมญานาม"จิ๊กโก๋ยามบ่าย"และเป็นเจ้าของสถานีวิทยุแห่งนี้ ได้เชิญชวนสมาชิกชมรมฯมาร่วมบุญกันอีกครั้ง ซึ่งหนึ่งในสมาชิกเจ้าประจำ ก็คือ คุณพี่จ่าพรชัย ที่ชวนผมมานี่เอง

ผมเคยมาร่วมงานบุญที่สถานีวิทยุแห่งนี้ครั้งแรกเมื่อเดือนกรกฎาคมปีที่แล้ว เป็นการทำบุญรับบริจาคอุปกรณ์การเรียนและทุนการศึกษา เพื่อไปมอบให้กับโรงเรียนยากไร้ในจังหวัดสุพรรณบุรีที่อยู่ในอุปการะของชมรมมาหลายปี ซึ่งครั้งนั้นผมก็ได้เขียนเล่าไว้ในโพสเรื่อง "ผมไปทำบุญกับจิ๊กโก๋มาครับ"ไว้แล้ว

หลังจากนั้นผมก็ได้มีโอกาสแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนสถานีฯอีกหลายครั้ง ก็ด้วยการดึง เอ๊ย!ชักชวนของพี่จ่าพรชัยนั่นแหล่ะ ด้วยเหตุที่แกไม่สามารถขับรถหรือเดินทางมาด้วยตัวเองตามลำพังได้ ผมก็ต้องเป็นสารถีพาแกไป ถือว่าเป็นการร่วมบุญกับแกไปด้วยในตัว

วันนี้ก็เช่นกัน ผมแวะไปรับแกที่แฟลตตั้งแต่เก้าโมง พากันเข้าไปยังสถานีฯอันเป็นสถานที่จัดงาน

อาจจะด้วยความที่เข้าไปก่อนเวลาเกือบสองชั่วโมง จึงยังไม่เห็นมีคนมามากนัก นอกจากบรรดาดีเจ และคนใกล้ชิดสนิทสนมกับชมรมฯที่มาช่วยกันเตรียมงานตั้งแต่เช้าเท่านั้น

(ขอบคุณภาพประกอบจาก facebook นฤชา จิ๊กโก๋ยามบ่าย)

แต่ไม่กี่อึดใจต่อมา บรรดาสมาชิกชมรมฯก็ทยอยมาถึง และมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นจนเก้าอี้ที่เตรียมไว้แทบจะไม่พอนั่ง พื้นที่ในบ้านของจิ๊กโก๋แลดูแคบไปถนัดตา พี่จ่าพรชัยเองยังตั้งข้อสังเกตเลยว่า งานนี้ดูคนจะเยอะกว่าทุกๆงานที่ผ่านมา

(ขอบคุณภาพประกอบจาก facebook นฤชา จิ๊กโก๋ยามบ่าย)

ก็คงจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะงานวันนี้มิใช่มีเพียงแค่การทำบุญเลี้ยงพระธรรมดาเท่านั้น แต่ยังมีการ"เลี้ยงคน"ด้วย โดยสมาชิกชมรมฯนั่นแหล่ะที่สนับสนุนอาหารและเครื่องดื่มมาบริการผู้มาร่วมงาน
เช่น กาแฟโบราณ ลูกชิ้นปิ้ง น้ำแข็งไส เป็นต้น ส่วนใครเป็นผู้นำมาบริการบ้างนั้น ต้องขออภัยจริงๆที่ผมจำไม่ได้ทั้งหมด แม้ว่าพี่ดีเจแก้วตาคนสวยจะประกาศอยู่หลายเที่ยว แต่ด้วยความที่ผมไม่ค่อยคุ้นเคยกับสมาชิกเท่าพี่จ่าพรชัย เกรงว่าจะเอ่ยชื่อผิดๆถูกๆ เลยขอข้ามไปละกัน

(ขอบคุณภาพประกอบจาก facebook นฤชา จิ๊กโก๋ยามบ่าย)

นอกจากนั้นในวันนี้ ยังมีตัวแทนครูและนักเรียนจากโรงเรียนบ้านหนองแขม จ.สุพรรณบุรี ซึ่งอยู่ในความอุปถัมภ์ของชมรมอย่างที่ผมกล่าวไว้ข้างต้นมาร่วมสวัสดีปีใหม่ชาวชมรมฯด้วย ก็เป็นอีกภาพบรรยากาศที่น่ารักดีครับ

อ้อ...เกือบลืมบอกไปอย่าง ที่จริงผมนำกล้องติดไปว่าจะเก็บภาพบรรยากาศงานมาฝากกัน แต่พอเข้าไปในงานมัวแต่เพลิดเพลินกับบรรยากาศ จนไม่อยากลุกไปเดินให้เกะกะงานเค้าเปล่าๆ ประกอบกับมีทีมช่างภาพของสถานีอยู่แล้ว ผมก็เลยได้อาศัยภาพถ่ายฝีมือน้องๆตากล้องสาวสวยเหล่านั้น ที่นำอัพโหลดลง facebook ของ อ.นฤชา มาเป็นภาพประกอบบทความนี้ ก็ต้องขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ

เสร็จสิ้นพิธีช่วงบ่ายๆผมพาพี่จ่าพรชัยกลับไปส่งบ้าน ส่วนตัวเองเตร็ดเตร่เหล่หญิง เอ๊ย!ทำธุระต่อสักพักจึงกลับเข้าบ้าน มารายงานการปฏิบัติการบุกบ้านจิ๊กโก๋นี่แหล่ะครับ

ถ้ามีโอกาส คงได้บุกไปอีก...เตรียมตั้งรับให้ดีเถอะนะครับ จิ๊กโก๋ยามบ่าย...^_^

ตรุษจีน...ไหว้เจ้า(แผ่นดิน)

เทศกาลตรุษจีนกำลังจะมาถึงอีกครั้ง



 



แม้ปีจะมีการคาดการณ์กันว่า  ตรุษจีนปีนี้อาจจะไม่คึกคักเท่าปีก่อนๆ ด้วยสภาพเศรษฐกิจไม่ค่อยเป็นใจ ข้าวของแพง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นผลพวงสืบเนื่องมาจากที่ไทยเพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการณ์น้ำท่วมมาเมื่อปลายปีก่อนด้วยหรือไม่ แล้วไหนจะสถานการณ์การบ้านเมืองที่ยังไม่สงบสุขสักที จู่ๆก็มีกระแสข่าวก่อการร้ายในประเทศไทยมาปั่นป่วนให้ทั้งนักท่องเที่ยวและนักลงทุนตื่นตระหนกกันซะอย่างนั้น

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ในเมื่อตรุษจีนเป็นเทศกาลสำคัญ เรียกว่าเป็นประเพณีปฏิบัติกันมานานอย่างนี้แล้ว จะคักคักมากน้อยอย่างไรก็แล้วแต่ แต่บรรดาพี่น้องคนไทยเชื้อสายจีนก็ยังคงยึดถือปฏิบัติกันโดยไม่อาจงดได้



 

ถึงเทศกาลตรุษจีน กิจกรรมตามประเพณีอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ การไหว้เจ้า ซึ่งก็คือการไหว้ดวงวิญญาณบรรพบุรุษ รวมไปถึงการสักการะเทพเจ้าต่างๆตามความเชื่อ



และนอกเหนือจากดวงวิญญาณบรรพบุรุษและเทพเจ้าต่างๆแล้ว "เจ้า"ที่จะไหว้กันในเทศกาลตรุษจีนนี้ยังหมายรวมถึง "เจ้าแผ่นดิน" นั่นคือดวงพระวิญญาณแห่งบุรพกษัตริยาธิราชเจ้าของไทยด้วย

อย่างที่ทราบกันนะครับว่า คนไทยเชื้อสายจีนในปัจจุบันนี้ สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ที่อพยพเข้ามาอยู่ในแผ่นดินไทยตั้งแต่สมัยโบราณนานมาแล้ว  และพวกท่านเหล่านั้นก็ได้มีชีวิตที่สงบสุข ร่มเย็น อยู่ภายใต้ร่มพระบรมโพธิสมภารแห่งพระมหากษัตริย์ไทยตลอดมาจนถึงลูกหลาน ถ้าใครจำเรื่อง "อยู่กับก๋ง"ของ หยก บูรพา ก็คงจะจำประโยคหนึ่งของก๋งได้ว่า แผ่นดินเกิดของก่งคือเมืองจีน แต่แผ่นดินตายของก๋งคือแผ่นดินไทย



ด้วยความรัก ผูกพันในแผ่นดินไทย และความซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของพระมหากษัตริย์ไทยทุกๆพระองค์ จึงกลายเป็นความรู้สึกว่า พระเจ้าแผ่นดินไทยก็ทรงเปรียบเสมือนเทพเจ้าผู้ปกปักรักษา อภิบาลดูแลให้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข เมื่อถึงเทศกาลสำคัญเช่นนี้ จึงได้มีการสักการะบูชา "เจ้า"เหนือหัวทุกๆพระองค์ด้วย

ประกอบกับอีกเหตุผลหนึ่งคือ หากสืบค้น ไล่เลียงลำดับตามสายพระโลหิตแล้ว ก็มีพระมหากษัตริย์ไทยหลายพระองค์ที่ทรงมีเชื้อสายจีนผสมผสานอยู่



เริ่มมาตั้งแต่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ที่ทรงมีพระราชบิดาเป็นชาวจีน และเป็นพระเจ้าแผ่นดินไทยที่คนจีนและคนไทยเชื้อสายจีนเคารพรักมาก

มาถึงพระเจ้าแผ่นดินแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เริ่มต้นที่รัชกาลที่ ๑ พระราชบิดาของพระองค์ที่ชื่อ ทองดี ก็ได้แต่งงานกับลูกสาวคหบดีชาวจีน ชื่อ ดาวเรืองหรือหยก  และพระองค์ท่านเองก็ได้อภิเษกกับคุณนาก ซึ่งเป็นลูกครึ่งไทย-จีนมาจากทางอัมพวา(ภายหลังคุณนากได้รับการแต่งตั้งเป็น สมเด็จพระอมรินทรามาตย์) จนให้กำเนิดรัชกาลที่ ๒

รายละเอียดของเรื่องเกี่ยวกับการมีสายพระโลหิตจีนของพระมหากษัตริย์ไทยนี้ อ.เผ่าทอง ทองเจือ เขียนไว้ในไทยรัฐออนไลน์ คอลัมน์ คนดังนั่งเขียน เรื่อง ไหว้เจ้าตรุษจีน:เมื่อ"เจ้า"ไหว้เจ้า โพสเมื่อ 20 ม.ค.55 สามารถเข้าไปอ่านดูได้ครับ

แต่ที่ผมจะเอามาเล่าสู่กันฟังต่อก็คือ ตอนท้ายของบทความ อ.เผ่าทองเล่าถึงการทำพิธีไหว้ (ดวงพระวิญญาณ)"เจ้าแผ่นดิน" ซึ่งจัดในพระราชสำนักเป็นประจำทุกปี


อ.เผ่าทองเล่าว่า "...กำหนดพระราชพิธีนี้เป็น 2 วันด้วยกัน
โดยในวันแรกจะเป็นการสังเวยพระป้ายก่อน
คือพระป้ายพระปรมาภิไธยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4    กับสมเด็จพระเทพศิรินทราบรมราชินี 
และพระป้ายพระปรมาภิไธยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5  กับสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ

โดยพระป้ายทั้ง 2 องค์นี้จารึกเป็นภาษาจีน  บนแผ่นไม้จันทน์หอม มีการแกะสลักลวดลายจีนและลงรักปิดทองที่ขอบพระป้าย   เชิญประดิษฐานอยู่ในซุ้มเรือนแก้วแบบเก๋งจีน ที่แกะสลักลงรักปิดทองอย่างวิจิตรยิ่ง  ตั้งอยู่ ณ ท้องพระโรงกลางพระที่นั่งเวหาศน์จำรูญ พระราชวังบางปะอิน อยุธยา
โดยจะมีการสังเวยพระป้ายดังกล่าวมาแล้วนี้ในวันที่ตรงกับวันไหว้ของจีน

ส่วนวันที่สองหรือวันถัดมาที่ตรงกับวันตรุษจีน คือวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 1
ตามปฏิทินจีน จะเป็นการสังเวยพระป้ายที่พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต กรุงเทพมหานคร

โดยพระป้ายจะแปลกออกไป คือเป็นเทวรูปหล่อ ทรงเครื่องกษัตริยาธิราช  พระหัตถ์ขวาทรงพระแสงขรรค์ พระหัตถ์ซ้ายจีบขึ้นเสมอพระอุระ  เหมือนกับองค์พระสยามเทวาธิราชทุกประการ
แต่พระพักตร์ลักษณะเหมือนพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประดิษฐานอยู่ในซุ้มเรือนแก้วแบบจีน ทำด้วยไม้จันทน์หอม แกะสลักลวดลายลงรักปิดทอง  พร้อมฉัตร 5 ชั้นตั้งเคียงอยู่ 2 ข้าง   และมีพระปรมาภิไธยจารึกไว้ด้านหลังของซุ้มเรือนแก้วนั้นเป็นภาษาจีน

พระราชพิธีสังเวยพระป้ายนี้เริ่มมาตั้งแต่ครั้งรัชกาลที่ 5 จนปัจจุบัน
เครื่องสังเวยหรือเครื่องไหว้ของหลวงนั้นจะเป็นเครื่องคู่ คือมีอย่างละ 2 สำรับ   ประกอบด้วยหัวหมู เป็ด ไก่ ขนมเข่ง ขนมเปี๊ยะ ซาลาเปา ผลไม้ กระดาษเงิน กระดาษทอง   วิมานเทวดาที่ทำด้วยกระดาษ ผ้าสีชมพู ประทัด ดอกไม้ ธูป เทียนเงิน เทียนทอง
ในเวลาที่จะสังเวยนั้น พระเจ้าอยู่หัวจะทรงจุดธูปเทียนเครื่องราชสักการะ  และทรงจุดธูปหาง คือธูปยาวๆอย่างที่พวกเราใช้จุดกันทั่วไป  แล้วทรงปักที่เครื่องสังเวยทั้งหมด เจ้าพนักงานประโคมฆ้องชัย สังข์ แตร ดุริยางค์  แล้วทรงเผากระดาษเงินกระดาษทอง เมื่อธูปที่เครื่องสังเวยหมดดอก   เจ้าพนักงานจึงจะลาเครื่องสังเวยออก แล้วนำวิมานเทวดาไปปักในแจกันใต้เครื่องบูชา   พร้อมทั้งผูกผ้าสีชมพู เป็นเสร็จพิธี ...."

นอกจากสองสถานที่ที่ อ.เผ่าทองเล่าไว้นี้แล้ว ประเพณีการไหว้เจ้าแผ่นดินที่สำคัญอีกที่หนึ่ง คือที่วัดอรุณราชวราราม ซึ่งได้มีการอัญเชิญป้ายสถิตพระวิญญาณสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช อายุกว่า 100 ปีออกมาให้พี่น้องประชาชนได้สักการะบูชากันเป็นครั้งแรกด้วย

(ขอบคุณภาพจาก เดลินิวส์ออนไลน์)

ป้ายสถิตพระวิญญาณฯที่กล่าวถึงนี้ ก็เป็นป้ายที่ทำขึ้นตามธรรมเนียมความเชื่อของคนจีน ในสมัยก่อนที่ยังไม่มีการถ่ายรูป ก็จะทำป้ายจารึกชื่อ แซ่ อายุของบรรพบุรุษไว้บูชา เชื่อกันว่า ดวงวิญญาณส่วนหนึ่งของบรรพบุรุษจะสถิตอยู่ในป้ายนั้น ป้ายสถิตพระวิญญาณสมเด็จพระเจ้าตากสินนี้ก็เช่นกัน โดยป้ายนี้เป็นป้ายที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในประเทศไทย จะนำออกให้ประชาชนสักการะบูชาระหว่างวันที่ 22-29 ม.ค.นี้

ก็ถือว่าเป็นกิจกรรมดีๆ ที่นอกจากจะเป็นการสืบสานวัฒนธรรมอันดีงามของพี่น้องชาวไทยเชื้อสายจีน แล้วยังเป็นการเสริมสร้างความเป็นสิริมงคลให้แก่ชีวิตด้วย เพราะเป้นการแสดงออกถึงความกตัญญูกตเวที อันเป็นเครื่องหมายของคนดี และเป็นคุณธรรมข้อสำคัญที่ช่วยเสริมส่งให้ชีวิตประสบแต่สิ่งดีๆ มีความเจริญก้าวหน้าด้วย

ขอให้โชคดีต้อนรับวันตรุษจีน ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้ครับ^_^

ช่วยครูด้วย....

ขอสารภาพว่า ตั้งแต่ปลายปีทีแล้ว ผมมัววุ่นวายอยู่การร่วมฟื้นฟูหน่วยงานภายหลังวิกฤติมหาอุทกภัย 54 มากไปนิด ทำให้ห่างเหินจากการติดตามข่าวสารบ้านเมืองไปบ้าง บางวันแทบจะไม่ได้เสพข่าวเลยด้วยซ้ำ เรียกว่าเกือบจะเป็นคนตกข่าวไปช่วงเวลาหนึ่ง

  จนมาวันนี้...ผมถือฤกษ์ดีในวันครู กลับมารับรู้ความเป็นไปของบ้านเมืองอีกครั้ง เพราะจะว่าไปแล้ว ที่ผ่านๆมา ข้อมูลข่าวสารเหล่านั้นก็เปรียบเสมือนครู ที่สอนให้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างเหมือนกัน

  และด้วยความที่วันนี้เป็นวันครู จึงมีข่าวเกี่ยวกับครูถูกนำเสนอผ่านสื่อต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นกิจกรรมสดุดีบูชาครูที่หน่วยงานต่างๆจัดขึ้น

  และภาพข่าวที่น่าชื่นชม น่าภาคภูมิใจแทนคุณครูทุกท่านในวันนี้ข่าวหนึ่งก็คือ นายกรัฐมนตรียิ่งลักษณ์ ชินวัตร เป็นประธานในพิธีงานวันครู ครั้งที่ 56 พ.ศ.2555 ณ หอประชุมคุรุสภา โดยเธอได้นำครูกล่าวถวายสัตย์ “ครูดีตามรอย...พระผู้ทรงเป็นครูแห่งแผ่นดิน” จากนั้นจึงได้คารวะและมอบของที่ระลึกแก่ครูอาวุโสที่เป็นครูของเธอ ก่อนที่มอบรางวัลให้กับครูและผู้ประกอบวิชาชีพทางการศึกษา



จากนั้นนายกฯหญิงปู ได้กล่าวปราศรัยถึงบทบาทวิชาชีพครู  ตอนหนึ่งเธอบอกว่า อาชีพครูเป็นอาชีพที่ต้องมีความตั้งใจ อดทนที่จะเลี้ยงดูลูกศิษย์ให้เติบโตเป็นบุคลากรที่ดี มีความสามารถ เป็นประโยชน์ต่อสังคม ยิ่งมีคนเหล่านี้มากขึ้นเท่าใดก็ยิ่งทำให้ประเทศชาติเจริญยิ่งขึ้นเท่านั้น ซึ่งครูเป็นคนที่มีความสำคัญและสมควรได้รับการยกย่อง ดังนั้นครูจึงเป็นบุคคลที่มีบทบาทและความรับผิดชอบต่อสังคม รวมทั้งเป็นผู้นำในการเปลี่ยนแปลงไปสู่โอกาสที่ดีกว่า และเตรียมความพร้อมให้กับเด็กและเยาวชนในสังคม

เธอเน้นย้ำว่า รัฐบาลให้ความสำคัญกับครู การศึกษา และเยาวชนควบคู่กัน นอกจากนั้นยังให้ความสำคัญกับสวัสดิการของครู เพราะวันนี้น่าตกใจว่าอาชีพครูเป็นอาชีพที่มีหนี้สินมากที่สุด

ผมอยากขอกด Like ให้เธอสักร้อย Like ก็ตรงนี้แหล่ะครับ....

คนที่เป็นครู หรืออยู่ในแวดวงที่ใกล้ชิดกับอาชีพครูก็คงจะรับรู้ถึงปัญหาข้อนี้ดีนะครับ จริงอยู่ว่า ข้าราชการไทยเกือบทุกแขนงต่างก็มีปัญหาเรื่องหนี้สินกันทั้งนั้น แต่อาชีพครูตั้งแต่ยุคสมัยไหนมาแล้วจะแบกภาระหนี้สินชนิดที่ว่าไม่น้อยหน้าใครเลยทีเดียว จะด้วยเหตุที่มีช่องทางกู้ในวงเงินสูงเพราะเครดิตดีหรือเหตุผลกลใดก็แล้วแต่ หากแต่ผลสุดท้ายอาชีพครูก็กลายเป็นเรือจ้างที่ไม่ได้มีแค่ฝีพายกับไม้พายคอยรับส่งผู้โดยสารเท่านั้น หากแต่ใต้ท้องเรือยังบรรทุกหนี้สินไว้เต็มเพียบ

ยิ่งในปัจจุบันนี้ ค่าครองชีพที่เพิ่มสุงขึ้น ผนวกกับปัญหาหลายๆอย่างประเดประดังเข้ามา ล่าสุดก็ปัญหาภัยธรรมชาติคือมหาอุทกภัยปีที่ผ่านมานี่แหล่ะครับ ที่โดนพิษน้องน้ำเล่นงานกันทั่วหน้า ก็เป็นมรสุมอีกลูกหนึ่งที่ทำให้ภาระหนี้สินของครูเพิ่มขึ้น

ผมไม่ได้นั่งเทียนคิดวิเคราะห์ด้วยสมองอันน้อยนิดของตัวเองนะครับ แต่อ้างอิงจากข้อมูลของสวนดุสิตโพล ซึ่งจัดทำดัชนีครูไทย เพื่อวัดระดับความเชื่อมั่นของประชาชนที่มีต่ออาชีพครู ที่เพิ่งทำกันสดๆร้อนนี่แหล่ะครับ โดยสำรวจความคิดเห็นจากประชาชนทุกสาขาอาชีพจำนวน  8194 ในตัวชี้วัด 30 ประเด็น



ผลการสำรวจ ประชาชนส่วนใหญ่เชื่อมั่นต่อครูมากขึ้นกว่าๆปีในเรื่องเกี่ยวกับการวางตัว เช่น การแต่งกายเหมาะสมกับวิชาชีพ อุดมการณ์ จิตสำนึก ความรักในอาชีพครู ทันสมัย ทันเหตุการณ์

แต่ที่น่าสลดหดหู่ก็คือ คนไทยเชื่อมั่นในตัวครูน้อยลง ในเรื่องเกี่ยวกับการใช้จ่าย การไม่เป็นหนี้สิน การประหยัด ไม่ฟุ้งเฟ้อ ไม่เอาเปรียบ ความมีน้ำใจต่อผู้อื่น ก็คือคนไทยกลุ่มตัวอย่างเค้ามองว่าคุณลักษณะเหล่านี้ของครูลดน้อยลงไป

แต่ทั้งนี้ก็ไม่ได้เป็นการกล่าวโทษหรือบั่นทอนกำลังใจผู้เป็นครูนะครับ ทางโพลเค้าชี้ให้เห็นว่า จากสถานการณ์อุทกภัยที่ผ่านมาเป็นสาเหตุ ทำให้ครูต้องเป็นหนี้สินเพิ่มขึ้นจากการกู้ยืมเงินมาซ่อมแซมบ้านและดูแลครอบครัว จึงเสนอแนะหน่วยงานที่เกี่ยวข้องนำข้อมูลนี้ไปประกอบการพิจารณาเพื่อช่วยเหลือครูต่อไป

และจะด้วยข้อมูลจากโพลดังกล่าวเป็นปัจจัยหนึ่งหรือไม่ก็ตาม แต่เรื่องดีๆที่เกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกันก็คือ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ได้มีแผนยกระดับวิชาชีพครู โดยหน่วยงานหลักคือคุรุสภา ซึ่งมีแผนผลักดันการศึกษาเป็นวาระแห่งชาติ โดยใช้ 6 ยุทธศาสตร์  ยุทธศสาตร์แรกคือการส่งเสริมและพัฒนาผู้ประกอบวิชาชีพทางการศึกษา ซึ่งนั้นก็คงมีเป้าหมายหลักที่วิชาชีพครูอย่างไม่ต้องสงสัย และการส่งเสริมและพัฒนาที่ว่านี้ก็ครอบคลุมทุกๆด้าน รวมถึงด้านสวัสดิการของวิชาชีพด้วย

(ขอบคุณภาพจาก ภาพยนต์เรื่อง ครูบ้านนอกบ้านหนองฮีใหญ่)

จิตวิญญาณความเป็นครู อาจจะไม่ได้มุ่งหวังเรื่องสวัสดิการเป็นเรื่องใหญ่ แต่เราก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่า ครูก็คือมนุษย์ปุถุชนเหมือนพวกเรา ต้องกิน ต้องอยู่ ต้องดูแลครอบครัวนอกเหนือจากบรรดาลูกศิษย์ที่รักทั้งหลาย ปัจจัยเหล่านั้นเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องได้รับการจัดสรรให้เพียงพอ คงไม่มีใครอยากให้ครูต้องยืนสอนนักเรียนโดยมีปัญหาเรื่องความเป็นอยู่รุมเร้าอยู่ภายในหรอกนะครับ

"ครู"สร้างสรรค์สิ่งดีๆให้สังคมมาเหลือคณานับแล้ว การหยิบยื่นความช่วยเหลือให้ครูในเรื่องเหล่านั้นคงไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดมากอะไรใช่มั้ยครับ....

ใช้ความคิดของผู้ใหญ่ และหัวใจของเด็กน้อย

      ชื่อบทความนี้ ผมได้มาจากแนวคิดของพี่มอส ปฏิภาณ ปฐวิกานต์ ที่เคยให้สัมภาษณ์ไว้ในนิตยสารเครืออัมรินทร์ฉบับหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน แต่ผมยังจำได้แม่นยำ(แม้จะยังนึกชื่อนิตยสารฉบับนั้นไม่ออกในตอนนี้ แฮะๆ)

 
   พี่มอสขยายความว่า ในการที่เราจะทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จ จำต้องอาศัยสองอย่างนี้ คือ ความคิดแบบผู้ใหญ่ และหัวใจแบบเด็ก

  ความคิดแบบผู้ใหญ่ คือ คิดอย่างสร้างสรรค์ รอบคอบ พิจารณาถึงผลได้ผลเสียในทุกด้าน มองโลกตามความเป็นจริง

  ในขณะที่หัวใจแบบเด็กน้อย คือ การมีจิตใจที่ใสซื่อ บริสุทธิ์ เป็นหัวใจที่ปราศจากภาระหนักอึ้ง จึงสามารถโบยบินได้อย่างอิสระ ไม่หวาดหวั่นต่ออุปสรรคจนเกินเหตุ

  และการมีหัวใจของเด็กน้อยนี่ีเอง ที่ผมจะนำมากล่าวถึง ในโอกาสวันเด็กแห่งชาติที่กำลังจะเวียนมาถึงอีกปีหนึ่ง

  ทุกคนคงไม่ปฏิเสธว่า ประสบการณ์ชีวิตในวัยเด็กเป็นความทรงจำที่สดใส งดงาม และทุกคนก็หวนหามัน แม้ว่าบางคนอาจจะมีวัยเด็กที่ไม่สวยงามนัก แต่ร้อยทั้งร้อย-หากให้เลือกย้อนเวลากลับไปได้ ก็คงอยากย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

  ตอนที่เราเป็นเด็ก มองเห็นโลกในมุมที่ไม่กว้างเท่าผู้ใหญ่ แต่โลกที่เราเห็นอาจจะลึกกว่าที่ผู้ใหญ่มองเสียอีก เพราะโลกที่เรามองเห็นนั้นนอกจากจะเป็นภาพจริงแล้ว ยังมีภาพแห่งความฝันและจินตนาการ้อนอยู่ด้วย ซึ่งภาพนั้นเองช่วยแต่งเติมโลกเดิมในด้านที่สวยงามอยู่แล้วให้ยิ่งงดงามขึ้นอีก และช่วยลดเลือนด้านที่เลวร้ายให้ดูน่ากลัวน้อยลง หรือแทบจะไม่เหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ

  "ครูอ้อย" ฐิตินาถ ณ พัทลุง กล่าวไว้ในหนังสือ "เข็มทิศจิตใต้สำนึก"

อันเป็นงานเขียนล่าสุดของเธอว่า หากเราลองย้อนไปดูความรู้สึกในวัยเด็กของเรา จะพบว่า ความรู้สึกตอนนั้น เราแทบจะไม่กลัวอะไรเลย เราพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง ที่ตอนเป็นผู้ใหญ่แล้วกลับมองว่ายากที่จะฝึกหัดหรือเรียนรู้

  ดังนั้นจึงจะเห็นได้ว่า หากเริ่มต้นฝึกหัดหรือเรียนรู้สิ่งใดๆในวันเด็ก ไม่ว่าจะเป็นการเล่นดนตรี กีฬา หัดขับขี่รถ หรืออื่นๆ จะเรียนรู้และเป็นง่ายกว่าตอนมาหัดเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

  แต่ทั้งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่า หากพ้นช่วงวัยเด็กมาแล้ว ไม่เหมาะที่จะฝึกหัดหรือเรียนรู้อะไรใหม่ๆ  อย่าลืมว่ามนุษย์เรามีสักยภาพมากพอที่จะเรียนรู้ได้ตลอดชีวิต ขอเพียงมีความตั้งใจจริง

  ซึ่งความตั้งใจจริงที่ว่านี่แหล่ะ คือการดึงเอาหัวใจของวัยเด็กกลับมาใช้อีกครั้ง ลองตัดความวิตกกังวลเกินเหตุทั้งหลายแหล่ออกไป หันมาสนุกกับการได้ทำสิ่งนั้นๆ ทำถูกบ้างผิดบ้างก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร เหมือนเด็กน้อยหัดขี่จักรยาน ก็ต้องมีล้มลุกคลุกคลาน เจ็บตัวกันบ้าง แต่เด็กน้อยก็ยังลุกขึ้นมาได้ใหม่ เพราะเขายังสนุก ตื่นเต้นกับมัน



  และยิ่งเมื่อได้หัวใจของเด็กน้อยมารวมกับการใช้ความคิดแบบผู้ใหญ่ ซึ่งมีความสุขุม รอบคอบมากขึ้น เชื่อเถอะครับว่า โอกาสที่จะประสบความสำเร็จย่อมมีมากขึ้นแน่นอน

ความนัยที่แฝงในจดหมายลูกโซ่ และเหตุผลที่ทำตามทั้งที่ไม่เคยเชื่อ.....

 

         เมื่อตอนเย็น ผมได้รับ sms จากอดีตคนคุ้นเคยกัน

         เห็นแค่ประโยคแรก ไม่ต้องอ่านให้จบข้อความ ก็รู้ได้ทันทีมันเป็นลักษณะของจดหมายลูกโซ่ ที่ให้ส่งข้อความต่อๆกันไป ซึ่งปัจจุบันจดหมายลูกโซ่นี้ก็ได้พัฒนารูปแบบการส่งตามเทคโนโลยีการติดต่อสื่อสาร ไม่ว่าจะเป็นทางโทรศัพท์หรืออินเตอร์เนต ที่หลายคนก็คงเคยเห็นและเคยประสบกับตัวเองมาบ้าง

     โดยส่วนตัวของผมเองเคยได้รับจดหมายลูกโซ่แบบนี้อยู่หลายครั้งเหมือนกัน  ส่วนใหญ่ก็จะเป็นทางข้อความ sms ที่ส่งมาจากคนรู้จักกันแบบนี้นี่แหล่ะครับ แต่ทุกครั้งผมก็ไม่ค่อยใส่ใจอะไร  อยากส่งมาก็รับไว้ บางคราวรำคาญก็ลบทิ้ง ไม่ได้คิดจะส่งต่อเพื่อให้ได้รับโชคดีอะไรอย่างที่บอกมาในข้อความพวกนั้น

    แต่สำหรับครั้งนี้ เมื่อผมอ่านข้อความทั้งหมดอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วนำมาพิจารณาประกอบกับเหตุผลบางอย่าง ทำให้ผมกลับตัดสินใจส่งต่อข้อความนี้ไปให้เพื่อนๆและคนรู้จักกันตามจำนวนที่บอกไว้ในข้อความดังกล่าว

     ไม่ใช่ว่าเกิดเปลี่ยนทัศนคติมาเชื่อถือเรื่องพวกนี้ขึ้นมาหรอกนะครับ  แต่ผมมีเหตุผลในการเลือกที่จะทำตามจดหมายลูกโซ่ฉบับนี้....

     ก่อนอื่นเลยผมขอให้คุณลองอ่านเนื้อหาทั้งหมดของข้อความที่ส่งมาดูก่อนนะครับ

    "ส่งต่อนะ

     ปีนี้เดือนมกราคมเป็นเดือนพิเศษ

     เพราะมี 5 จันทร์ 5 อังคาร 5 อาทิตย์ 5 วันพระ

     จะเกิดขึ้นทุก 823 ปี

     ซึ่งถูกเรียกว่าถุงเงินตามความเชื่อ

    ถ้าส่งข้อความนี้ให้คนดีๆๆ 8 คน

    จะทำให้โชคดี รับแต่เงินๆๆ โชคดี"

    อ่านแล้วหลายคนคงยิ้ม เพราะมันก็คือจดหมายลูกโซ่ขนานแท้ดีๆนี่เอง แล้วทำไมมันถึงชักจูงให้ผมยอมทำตามได้ทั้งที่ไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้

    เหตุผลแรกเลยครับ  ผมเห็นว่า การส่งต่อข้อความนี้ไม่ได้เป็นเรื่องเสียหายอะไร เนื้อหาข้อความไม่ได้มีอะไรเป็นพิษเป็นภัยต่อผู้ได้รับหรือได้อ่าน  คนอ่านสามารถใช้วิจารญาณของตนเองต่อข้อความที่ได้รับได้ เหมือนที่ผมนั่งพิจารณามันอยู่เมื่อตอนเย็น อยากรู้ว่าข้อความจริงเท็จอย่างไรก็ไปเปิดปฏิทินตรวจสอบดูได้(แต่ผมเองก็ไม่ได้ยอมเสียเวลาเพื่อการนี้หรอกนะครับ)   และผู้ที่ผมส่งข้อความนี้ต่อไปให้ก็คงไม่ได้ถือเป็นการรบกวนอะไร เพราะแต่ละคนก็เป็นเพื่อนๆที่รู้จักกันทั้งนั้น และผมก็ไม่ได้ส่งข้อความลักษณะนี้ไปให้อยู่ทุกวี่วันเมื่อไหร่ บางคนอาจจะงงมากกว่าด้วยซ้ำว่าไอ้หมอนี่มันยังมีชีวิตอยู่อีกหรือไง เพราะเงียบหายไม่ค่อยได้ติดต่อกันมาตั้งนานแล้วก็มี

    เหตุผลต่อมา  ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญเลยอยากให้คุณลองย้อนไปอ่านข้อความบรรทัดรองสุดท้าย ที่ว่า "...ถ้าส่งข้อความนี้ให้คนดีๆๆ 8 คน..."(ต้นฉบับที่ส่งมาเค้าใช้ไม้ยมก 2 อันแบบนี้เลยนะครับไม่ใช่ผมพิมพ์เพลินเอง) 

    การที่ข้อความระบุเจาะจงว่าต้องส่งให้คนดีๆๆ ถ้าคนที่ได้รับข้อความจะฉุกคิดสักนิด ก็จะรู้สึกได้ว่า คนที่ส่งข้อความมาให้เขาพิจารณาแล้วว่า คุณคือ "คนดีๆๆ" ที่เขาเลือกที่จะส่งข้อความลูกโซ่นี้มาให้ จะด้วยความเชื่อว่า มันจะทำให้เขาโชคดีได้จริงๆ หรือด้วยเหตุผลไหนก็แล้วแต่ แต่ที่แน่ๆ คุณภูมิใจได้เลยว่า คุณคือ คนดีในสายตาของเขา(ผู้ส่ง)แล้วหล่ะ

   ผมเองก็ยอมรับว่าเผลอยิ้มออกมาได้เลยนะเมื่อฉุกคิดได้อย่างนั้นภายหลังอ่านข้อความที่ส่งมา  แม้ว่ามันอาจจะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองก็เถอะ  แต่การที่มีสิ่งที่ทำให้คุณรู้สึกว่า คุณคือคนดีในสายตาคนอื่น และยิ่งไปกว่านั้นคือคนๆนั้นเป็น(หรือเคยเป็น)คนสำคัญของคุณ  มันก็คงจะก่อให้เกิดความรู้สึกที่ดีได้ไม่น้อยเลยใช่มั้ยครับ

    สรุปแล้วก็คือ การที่ผมส่งต่อข้อความจดหมายลูกโซ่ฉบับนี้ ไม่ได้เกิดจากความเชื่อ แต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกล้วนๆ  ส่วนคนที่รับเขา(หรือเธอ)จะทำอย่างไรกับมันต่อไปนั้น ก็คงขึ้นอยู่กับเหตุผลและความรู้สึกของแต่ละคนแล้วหล่ะครับ