จงเอาใจใส่ต่อนาที...แล้วชั่วโมงจะจัดการกับมันเอง
พระอาจารย์ที่เคยสอนวิชาพระพุทธศาสนาตอนผมเรียน ม.ปลายเคยมอบหนังสือ “นิทานปรัชญาชีวิต” ของ “ธรรมโฆษ” ให้ผมเมื่อหลายปีก่อน
ในนั้นมีนิทานทั้งไทยและต่างประเทศที่ผู้เขียนนำมาเล่าไว้ มีอยู่เรื่องหนึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการบริหารเวลา ซึ่งผมเห็นว่าน่าจะเป็นข้อคิดสำหรับคุณผู้อ่านที่แวะมาเยี่ยมชมบล็อก “Anti-blanklife : อย่าปล่อยให้ชีวิตว่างเปล่า” ของผมได้ จึงหยิบมาฝากกันวันนี้ครับ
“วันหนึ่ง ขณะที่แฟรงค์กับโรเบิร์ตเดินทางกลับจากโรงเรียนสู่บ้านเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน โรเบิร์ตได้พูดเสริมเป็นเชิงปรารภกับแฟรงค์ว่า “บทเรียนที่ครูกะให้เราดูนี้ยากจังเลย กันคงไม่มีเวลาเตรียมแน่ๆ พรุ่งนี้กันคงทำให้ครูไม่ได้ตามเคย”
“แต่แกยังมีเวลาอีกตั้ง 10 นาที ก่อนอาหารกลางวัน ทำไมไม่เริ่มเตรียมเสียล่ะ” แฟรงค์ท้วง
“สิบนาที!”โรเบิร์ตร้องขึ้น “นิดเดียวเท่านั้น จะเอามาทำอะไรได้ นอกจากนี้ ฉันยังจะต้องพาเจ้าโวเจอร์ไปเดินเล่นอีกด้วย”ว่าแล้วเขาก็ผิวปากเรียกโวเจอร์ สุนัขตัวโปรดของเขา
รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เด็กชายทั้งสองก็เดินทางกลับสู่โรงเรียนอีก แฟรงค์ก็ได้หยิบเอาหนังสือออกมาท่องไปด้วยเดินไปด้วย
“หนอนหนังสือ!”โรเบิร์ตยักไหล่พูดหัวเราะเยาะ เดินไปพลางก็สอดส่ายหาดูรังนกตามรั้วต้นไม้จนกระทั่งถึงโรงเรียน
พอบทเรียนบทแรกในตอนบ่ายเสร็จลง เพื่อนร่วมชั้นเรียนต่างต่างตะโกนเรียกกันไปเล่นคริกเก็ตในสนาม โรเบิร์ตก็เผ่นตามเขาไปด้วย แฟรงค์บอกเพื่อนๆว่าจะตามไปภายใน 15 นาที แล้วหยิบหนังสือออกมาดู เมื่อดูบทเรียนเสร็จเขาก็ออกไปเล่นคริกเก็ตกับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน
คืนวันนั้น พวกเด็กๆต่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า และเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อเด็กเหล่านั้นมาโรงเรียน ปรากฏว่าแฟรงค์จำบทเรียนได้ขึ้นใจ ส่วนโรเบิร์ตจำอะไรไม่ได้เลย และแก้ตัวกับครูว่าเขาไม่มีเวลาเตรียมบทเรียน
“เธอเอาเวลาที่ไหนมาเตรียมบทเรียน แฟรงค์”ครูถาม
“วานนี้ ก่อนรับประทานอาหารกลางวัน ผมมีเวลา 10 นาทีครับ” แฟรงค์ตอบ “อีก 15 นาทีตอนเดินทางกลับโรงเรียน 15 นาทีก่อนเริ่มเล่นคริกเก็ต ก่อนนอนผมหยิบขึ้นมาดูอีกประมาณ 10 นาที เช้านี้ก่อนรับประทานอาหารเช้า ผมก็ใช้เวลาเตรียมอีกประมาณ 10 นาที”
“รวมเป็นเวลาทั้งหมดหนึ่งชั่วโมงพอดี”ครูกล่าวสรุป เขามองไปทางโรเบิร์ตซึ่งนั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่แถวหน้าชั้น แล้วพูดว่า “โรเบิร์ต เธอต้องไปนั่งหลังชั้นเดี๋ยวนี้ และจงจำไว้ว่า จงใส่ใจกับนาที แล้วชั่วโมงจะจัดการกับมันเอง”....
เป็นไงบ้างครับ...อ่านแล้วพอจะนึกได้ใช่มั้ยครับว่า นิทานเรื่องนี้บอกอะไรเราบ้าง เวลาที่แต่ละคนมี บางทีก็เหมือนกับจิ๊กซอว์นั่นแหล่ะครับ อาจจะเป็นแค่ชิ้นส่วนเล็กๆน้อยๆที่กระจัดกระจายอยู่ แต่ถ้าเรารู้จักจับมันมาปะติดปะต่อ สะสมไปเรื่อยๆมันก็จะกลายเป็นภาพที่สมบูรณ์ได้ อย่างที่ท่าน “ธรรมโฆษ”สรุปเรื่องนี้ไว้ว่า
“...เวลาเล็กๆน้อยๆในระหว่างงานใหญ่นั้น มีประโยชน์มากเพียงไรถ้าเรารู้จักใช้มันให้เป็นประโยชน์ เวลาย่อมมีเสมอสำหรับผู้เห็นค่าของเวลา”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น